به منظور بررسی تنوع ژنتیکی تیپ های طبیعی ناشناخته موجود در کلکسیون شمال کشور، 30 تیپ طبیعی ناشناخته به همراه 16 رقم شناخته شده انتخاب و 9 نشانگر ریزماهواره ای که در مطالعات سایر محققان چندشکلی مناسبی نشان داده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. نه جفت آغازگر SSR الگوی مناسب و قابل امتیاز دهی برای 46 ژنوتیپ مورد مطالعه تولید کردند. تعداد 54 آلل در مجموع 9 جایگاه ریزماهواره در ارقام و تیپ های مورد بررسی ردیابی شد به طوری که جایگاه CAC33 با 9 آلل بیشترین و  TAA17با 4 آلل کمترین تعداد آلل را در بین نشانگرها نشان دادند. با بررسی سطح چندشکلی بیشترین ملاک IC مربوط به نشانگر TAA15 (PIC=0.782) و کمترین مقدار آن مربوط به TAA27 (PIC=0.412) بوده و میانگین (PIC=0.632) برآورده شده است. تجزیه خوشه ای به روش Complete و با ضریب تشابه دایس انجام و تیپ های مورد بررسی در سه گروه مجزا طبقه بندی گردید که تعدادی از تیپ های طبیعی ناشناخته با ارقام شناخته شده در یک گروه قرار گرفتند که از آنها می توان جهت تعیین روابط ژنتیکی استفاده نمود و همچنین تجزیه خوشه ای نشان داد که بیشترین شباهت ژنتیکی مربوط به دو تیپ طبیعی ناشناخته Kc36،Kc43  و کمترین شباهت با سایر ارقام مربوط به تیپ طبیعی ناشناختهKc41  می باشد. با بررسی دندروگرام در این تحقیق تایید می شود که شادوک (Citrus maxima)، بادرنگ(Citrus medica)  و نارنگی(Citrus reticulata)  به عنوان گونه های پایه ای مرکبات در سه خوشه مجزا قرار گرفته اند. هم چنین نتایج این پژوهش نشان می دهد که نشان گرهای ریزماهواره که قدرت تمایز بالایی از خود نشان داده اند در تعیین میزان تنوع ژنتیکی و روابط خویشاوندی از کارایی بالایی برخوردار بوده و از میان نشان گرهای مورد استفاده TAA41، CAC15، CAC19، TAA15، TAA33،CAC33  وTAA1  جهت شناسایی و بررسی تنوع ژنتیکی ارقام موجود در ژرم پلاسم مرکبات کشور و بهبود مدیریت کلکسیون معرفی و پیشنهاد می شوند.

نظر به اهمیت حفظ و نگهداری نژادهای بومی به عنوان ذخایر ژنتیکی کشور، نژاد گوسفند بلوچی به عنوان پرجمعیت ترین نژاد گوسفند ایرانی و داشتن شجره قابل اطمینان، انتخاب شد. در این تحقیق با استفاده از 15 نشانگر ریزماهواره (TGLA231, OarVH110, McMA10, McMA1, McM214, McM139 McM63, LSCV38, LSCV36, KD101, BMS2721, BMS995, BMS332, BM1815, BM737 ( تنوع ژنتیکی در یک جمعیت از گوسفند بلوچی مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 140 رأس دام از ایستگاه عباس آباد مشهد به صورت تصادفی انتخاب شدند. پس از انجام واکنش های PCR، جایگاه McM139 به هیچ کدام از شرایط بهینه سازی تکثیر جواب نداد. جایگاه LSCV38 به علت داشتن آلل صفر زیاد و عدم وضوح آللی مورد استفاده قرار نگرفت. بقیه جایگاه ها در جمعیت مورد مطالعه چند شکل بودند. تعداد آلل های مشاهده شده از 6 آلل در جایگاه های BM737، BMS332، McMA10 تا 12 آلل در جایگاه McM63 و آلل مؤثر از 51/3 در جایگاه LSCV36 تا 66/8 در جایگاه OarVH110 متغیر بودند. بیشترین هتروزایگوسیتی مورد انتظار در جایگاه OarVH110با 12 آلل و به مقدار (890/0) و کمترین آن در جایگاه LSCV36 (718/0) با 7 آلل مشاهده شد. بیشترین محتوای اطلاعاتی چندشکلی (PIC) در جایگاه OarVH110 (873/0) و کمترین مقدار این معیار در جایگاه LSCV36 (669/0) بود. بیشترین و کمترین مقدار شاخص شانون به ترتیب برای جایگاه OarVH110 (21/2) و LSCV36 (47/1) برآورد شد. با توجه به نتایج، جایگاه های ریزماهواره مورداستفاده از چندشکلی بالایی در جمعیت گوسفند بلوچی برخوردار بودند و می توان از چندشکلی بالای آنها در مطالعات بعدی، به ویژه برای یافتن جایگاه های صفات کمی استفاده نمود. وجود آلل ها و دامنه آللی جدید در این نژاد حاکی از تفاوت ساختار جمعیتی آنها در مقایسه با گوسفندان نژاد های خارجی است.

شناسایی و مطالعه تنوع موجود در جمعیتهای زنبور عسل یکی از اهداف مهم در اصلاح نژاد زنبور عسل محسوب می شود. بدین منظور 32 نمونه تصادفی از کلنیهای زنبور عسل و عمدتا در طول تابستان در استان اردبیل جمع آوری گردید. گروه بندی جمعیتها بر اساس صفات کلیدی مورفولوژیک با روش تجزیه خوشه ای به روش حداقل واریانس وارد (WARD) کلنیهای مورد بررسی را به چهار گروه مجزا تقسیم نمود. این یافته ها جدایی مورفولوژیک نژاد زنبور عسل ایرانی و نژادهای خارجی آن را اثبات کرد. نژادهای وارد شده به این منطقه شامل نژاد ایتالیایی و هیبرید استارلاین در گروههای کاملا مجزا قرار گرفت ن د ولی نژاد میدنایت کاملا از نژاد استارلاین مجزا نشد. استفاده از دو جایگاه ریزماهواره (microsatellite) نشانگر حداقل 2 و حداکثر 4 آلل در هر مکان ژنی بود. تحلیل کلیه پارامترهای حاصل از مطالعه ژنتیک جمعیت و برآورد رابطه فیلوژنتیکی بین جمعیتها با استفاده از روش تجزیه خوشه ای نشان داد که میانگین هتروزیگوسیتی مشاهده شده 0.93 و مورد انتظار 0.53 است. بیشترین شباهت ژنتیکی بین نژاد ایتالیایی و استارلاین به میزان 0.98 و کمترین آن بین نژاد میدنایت و ایتالیایی به میزان 0.57 برآورد شد. نتایج این تحقیق نشان داد که نمونه های ایرانی از هیبریدهای میدنایت، استارلاین و ایتالیایی تفکیک شدند.